Op bezoek bij

Op bezoek bij een Duroc boerderij in Florida.

December 2013 hebben wij een halve dag geholpen en rondgekeken op een boerderij met voornamelijk Duroc varkens. We wisten daarvoor niet van elkaar af, en doen toch veel zaken op een zelfde manier.

 

Voordat wij afgelopen december op een welverdiende vakantie gingen, heb ik uitgezocht of er misschien een Duroc-boerderij in Florida zat. En die was er! Het ras komt oorspronkelijk uit Amerika, dus ik ging er eigenlijk ook wel vanuit. Maar goed, wij hebben zelf geen Nederlandse varkensrassen lopen, dus het kon maar zo dat niemand daar nog Duroc varkens zou hebben.

 

Gelukkig wel dus, en het contact was snel gemaakt. We mochten (tegen die tijd) langskomen, en ik had al wat foto's laten zien van onze veestapel.

Rebecca ( www.naturedeliveredfarm.com ) vond het geweldig om te zien hoe onze varkens op die van haar lijken. Ze had vaker Duroc varkens gezien bij andere mensen, maar nooit hadden ze echt die bepaalde blik die ze zag bij haar eigen dieren. Ze waren altijd net even anders.

 

Met een tas vol hagelslag en hopjes en stroopwafels reden wij naar haar boerderij. Haar stuk grond is een gedeelte van een hele grote boerderij, waar ooit stukken van zijn verdeelt. En tussen het 1e en het 2e hek kwamen we al een groepje knalrode Duroc biggen tegen. Daar hoorden ze niet te lopen, want daar lopen de koeien van de buurman. Maar goed, probeer een 5 weken oude big maar eens op een bepaalde locatie te houden.... ze weten altijd wel een gaatje te vinden.

 

De biggen renden keihard en zigzaggend (zoals alleen een big dat kan) voor ons uit, terug naar hun moeder die niet door dat gaatje paste en dus braaf in haar pallet-hok was gebleven.

Daar kregen ze gauw een schep brokken, zodat ze wel even zoet bleven. En we zagen al meteen dat het hier blijkbaar wel goed ging, als de kippen zich tussen de etende varkens wurmden. Er was geen varken die naar de kippen om keek, zelfs de zeug niet. Bij ons zijn de varkens gek op kip, die hebben ze soms zelfs liever dan hun voer.

Maar hier ging het eigenlijk altijd goed, vertelde Rebecca. Ze hadden wel eens een kip gegeten, maar dat betrof dan vaak een kip die al ouder was. Of 1 die door een manke poot of vleugel niet snel weg kon komen.

 

Kippen zijn wel ideaal om restjes eten op te ruimen die ergens tussenvallen als het varken staat te eten. En zo blijft er minder over voor ratten en/of muizen, waar wij bij ons vaak sporen van zien.

We 'gebruiken' al wel kippen bij onze kookinstallatie waar we het voer voor de varkens bereiden. Daar knoeien we zelf, en die kippen scharrelen daar rond en pikken alles uit hoekjes en gaatjes. Maar goed, daar kunnen geen varkens komen, en dat houden we liever ook zo. De kippen zijn hun leven anders echt niet zeker.

Zelf uitpakken

De varkens van Rebecca krijgen, net als onze varkens, 'oude' groente en fruit te eten. Elke week haalt ze weer dozen vol met zakken / bakjes sla, aardbeien, appels, sinaasappels, spinazie, spruiten, asperges, etc. etc.

 

Wij deden dit elke dinsdag, en we waren dan de hele dag bezig met het uitpakken en bereiden van het voer. We konden daarna elke dag van de week voer scheppen uit de kooktonnen. Of emmers met fruit pakken.

 

We vroegen onszelf wel eens af of het niet sneller of beter kan.

 

Rebecca pakt het net even anders aan... ze zet de pick-upauto in het veld van de varkens, en trekt alle dozen van de auto af.

De varkens mogen daarna alles zelf uit het plastic halen. Ze hebben de bakjes en zakjes zo open, en werken zo dwars door de berg met 'zooi' heen. Tot ze vol zijn. Dan gaan ze slapen, en de volgende dag gaan ze vrolijk verder.

Rebecca is dan nog een halve dag bezig met het bij elkaar vegen en rapen van alle bakjes en zakjes, en ondertussen is er alweer een nieuwe berg met uitzoekwerk voor de varkens.

 

We zagen toch wel wat minpunten, waardoor wij nu niet meteen hetzelfde gaan doen :-).

Er zijn namelijk altijd zaken die ze minder lekker vinden, en die laten ze dan dus lekker liggen. Sinaasappels bijvoorbeeld. En uien, prei, boontjes, spruiten, etc. etc. Die minder lekkere zaken blijven dan ook in hun zakjes zitten omdat de varkens liever de aardbeien of meloenen eten die er naast liggen. Ze gaan niet iets uitpakken wat ze toch niet lusten. Wil je het plastic recyclen, dan moet je alsnog zakjes open maken en legen.

 

Mede daarom pakken wij alles in 1 dag uit, en koken wij al dat soort spul samen met aardappels tot het lekker zacht is. Tegen het einde van de kook mengen we er dan tarwemeel doorheen. Zo wordt het een lekkere brei, die ze met smaak opslobberen.

Werkvakantie

We zijn die middag druk geweest om al de stroomdraden langs te lopen, en de boel weer op te spannen en goed aan te sluiten. Omdat Rebecca de laatste tijd zo druk was met het leveren van vlees en het opzetten van een soort van Crowd-funding, was het onderhouden van het hekwerk een beetje op de achtergrond geraakt. Ze had van allerlei plannen voor nieuwe stukken grond, en dus nog meer ruimte voor haar varkens. Maar dat wordt nog een hele klus, met veel hekwerk en het uitbreiden van haar groep zeugen en vleesvarkens.

 

Haar stuk grond ligt ver van de oorspronkelijke boerderij en de stallen af. Ze heeft er geen stroom. Ze heeft dus een schrikdraadapparaat op zonne-energie, en die bleek vrij weinig stroom af te geven. Niet genoeg voor varkens die al wisten dat je gewoon heel hard tussen de draden door moet springen. Dan voel je de tik op je kont, maar daar voelen die harige varkens natuurlijk veel minder van. En dan ben je er al uit.

 

Het leek even goed te gaan, na het aansluiten en straktrekken van de draden. De varkens kregen af en toe een schok op hun neus, als ze dichtbij de draden kwamen. De honden die er liepen, hielpen ook goed met blaffen en meerennen zodra een varken te dicht bij het draad kwam.

We zijn toen wat andere klussen gaan doen, zoals helpen met plaatsen van een stuk gaas en het afzetten van een kleiner stuk waar een andere zeug in zou komen.

We hadden de 5 jong volwassen varkens, die achter het draad moesten blijven, al een tijdje niet gezien. Maar het was ook een flink stuk grond met grote bomen, dus we maakten ons nog niet echt zorgen. We dachten dat ze braaf stonden te eten bij een berg met fruit.

Toen we tegen de avond terug liepen, kwamen de 5 varkens ons tegemoet lopen. Maar... niet achter het hek. En hun poten en buik waren nat en zwart van de modder.

Ze waren dus blijkbaar eerder die middag alweer ontsnapt, en hadden een tripje gemaakt naar het moeras naast de boerderij. Zucht.... Hoe vaak hebben wij dat wel niet gehad haha. Alleen was er bij ons geen moeras, maar bijvoorbeeld wel het weiland van de buurman. Of ons eigen veld met voederbieten. Of een moestuin!

 

Met wat aardbeien hebben we ze in een kleiner veldje kunnen lokken, waar van die verplaatsbare dik metalen dranghekken omheen stonden. En toen zijn we zelf maar wat gaan eten in het dorp. Je hebt niet altijd voldoening van je werk, zullen we maar zeggen!

 

Tijdens het eten hebben we nog van alles besproken. Over het voeren van groente en fruit bijvoorbeeld. En over genetisch gemanipuleerd voer en dat Rebecca echt moeite moet doen om aan voer te komen wat 'GMO' vrij is.

We hebben het gehad over dierenartsen, en over het castreren van de biggen (al dan niet door die dierenartsen).

 

We hebben smakelijk zitten lachen om elkaars verhalen over ontsnappende varkens en biggen. Over het moeten vangen van zo'n ontsnapt dier, en dat ze altijd sneller en behendiger zijn. Als het je al lukt, dan zit je helemaal onder de modder.

Als je vaker een varken achterna zit, dan leer je vanzelf dat het veel makkelijker is om even weg te lopen om een bak voer te halen. Dan heb je ze daarna zo waar je ze wou hebben. Maar voor elke nieuwe buitenvarkenshouder duurt het een tijdje voordat hij daar achter komt :-)

 

De bediening van het restaurantje waar we aten, was ondertussen al bezig met vegen en dweilen. En toen ze ook nog eens de stoelen op de kop op de tafels gingen zetten, kwegen wij door dat het toch echt sluitingstijd was. Oeps!

We hebben op de parkeerplaats nog even staan praten, maar het was zo koud, het begon al wat te vriezen! En dat maken ze in het midden van Florida toch niet vaak mee. En die arme Rebecca heeft geen verwarming in de trailer waarin ze sliep. Juist omdat het er eigenlijk nooit echt koud is.

 

Wij moesten ook nog een uur rijden naar ons volgende motel. Dus we hebben elkaar beloofd te mailen en contact te houden. En mocht ze ooit eens naar Nederland komen, dan is ze hier altijd welkom!